O An


ışık gibidir insanlar, hafif engellere çarptıkça bir parçaları kalır orada, kırılırlar.

Ama devam ederler, yılmazlar çarpsalar da devam ederler, yılmazlar daha sönüktürler.

Ta ki o son darbeyi alana kadar. İşte o zaman ışığın karanlık olduğu an, insanın içindeki ışığı yitirdiği, umudunu kaybettiği, artık yenildiği an…

Kimine çabuk gelir o an kimine ise o kadar çabuk olmaz.

Işığın ne kadar büyükse o kadar geç yılarsın engellerden, o kadar geç yenilirsin… Savaşmayı bıraktığın an.

O anın gelmemesi ümidiyle…